ਬੁਝਾਰਤਾਂ

 1.

ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂ

ਤਾਂ ਅੱਗ ਮੈਂ ਲਾ ਦੇਵਾਂ,

ਘੱਟ ਜਾਵਾਂ ਜ਼ਿਸਮ 'ਚ

ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਗਣ ਲਾ ਦੇਵਾਂ।


2.

ਪੈ ਗਿਆ ਕਲੇਸ਼

ਲੜ ਪਏ ਸਭ ਦੇਸ਼,

ਜਾਨ 'ਤੇ ਬਣਿਆ ਖ਼ਤਰਾ

ਛੱਡ ਤੁਰ ਗਿਆ ਜਰਮਨੀ,

ਭੌਤਿਕੀ ਦਾ ਦਰਵੇਸ਼।


3.

ਇਕੋ ਹੀ ਦਿਮਾਗ 'ਚ

ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ,

ਕਾਇਨਾਤ ਨੇ ਖ਼ਾਸ

ਓਹਨੂੰ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ,

ਜਾ ਯਾਰ ਤੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਆ

ਕੰਮ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ

ਲੱਗਦਾ ਵੱਸ ਦਾ ਨੀ।


4.

ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਜ਼ ਹੈ

ਸਮਝਿਓਂ ਨਾ ਚਿੜੀ ਹੈ,

ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ

ਜੰਗ ਐਸੀ ਛਿੜੀ ਹੈ।


5.

ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤ

ਬੜਾ ਕਾਇਰ ਸੀ,

ਨਿਹੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ

ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ

ਕਰਵਾਇਆ ਫਾਇਰ ਸੀ।


6.

ਬੁੱਝ ਲਏ ਜੇ ਬੁਝਾਰਤ ਕੋਈ

ਤਾਂ ਸਿਆਪਾ ਪੈ ਜਾਵੇ,

ਹਰ ਇੱਕ ਬੈਂਕ 'ਚ ਦਿਨੇ ਹੀ

ਡਾਕਾ ਪੈ ਜਾਵੇ।


7.

ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਖਾਓ

ਸਵਾਦ ਬੜਾ ਆਉਂਦਾ,

ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਖਾਓ

ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਜ਼ਾ ਘੱਟ ਆਉਂਦਾ,

ਦਸਵੀਂ ਵਾਰੀ ਤੱਕ ਤੇ

ਦਿਲ ਅੱਕਿਆ ਵਾ ਹੋਂਦਾ!


8.

ਜਿੰਨ ਵਿੱਚ ਕਬੂਤਰ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਘਰ ਘਰ ਬਿਜਲੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਦੋ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿੰਨ ਹੋਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।


9.

ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ

ਬੰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ

ਪਾਉਂਦੇ ਇਹ ਤ੍ਰੇੜ ਹੈ

ਓ ਮਾਈ ਕੋਈ ਸ਼ੈਤਾਨ

ਨਹੀਂ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ

ਨਾ ਕੋਈ ਭੂਤ ਪ੍ਰੇਤ ਹੈ!


10.

ਸੱਤ ਵਰੇ ਪੂਰੇ ਰਿਹਾ ਦੂਰ

ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਿਆ ਕਿਉਂ ਚੱਲਿਆ

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਾ,

ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ

ਹੱਲ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ

ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ!


11.

ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਹੈ,

ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਲੁਕਾਉਣਾ ਹੈ,

ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰਾ ਬਚ ਕੇ,

ਧਮਾਕਾ ਬੜਾ ਹੋਣਾ ਹੈ।


12.

ਗੁੱਡੀ ਚੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ,

ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਆਸਮਾਨ ਏ,

ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਸੀਬ

ਹੁੰਦਾ ਦੇਖਣਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ

ਪਾਰ ਦਾ ਜਹਾਨ ਏ।


13.

ਦੇਓ ਟਾਟਾ ਜੀ ਪੂੰਜੀ,

ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਹੈ,

ਦੇਸ਼ ਪੈਰਾਂ ’ਤੇ ਹੋ ਸਕੇ,

ਖੋਜ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ।


14.

ਟਰੱਕ ਨਹੀਂ ਤਾਂ

ਚਲੋ ਸਾਈਕਲ ’ਤੇ ਹੀ

ਰਾਕੇਟ ਲੈ ਚੱਲੀਏ,

ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ,

ਸੁਨੇਹਾ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੱਲੀਏ।


15.

ਆਹ ਲੈ, ਸਿੱਟ ਦੇ ਬੀਜ,

ਖੇਤਾਂ ’ਚ ਕੰਮ ਹੋ ਜੂ,

ਹੁਣ ਨੀ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ,

ਵਚਨ ਸਾਡਾ ਏ, ਤਥਾਸਤੁ।


16.

ਦੇਣਾ ਹੈ ਜ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਦੇ ਦਿਓ,

ਮੈਂ ਕੀਤੇ ਲੁੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜੀਵਾਂਗਾ,

ਅਸੂਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ,

ਅਸੂਲਾਂ ਖ਼ਾਤਰ ਇਹ ਵੀ ਪੀਵਾਂਗਾ।


17.

ਬਹੁਤਾ ਐਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ

ਵਾਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀਦਾ,

ਨਾ ਕੋਈ ਛੇੜੇ ਤਾਂ

ਆਪੇ ਆਪੇ ’ਚ ਹੀ ਵੱਸੀਦਾ,

ਚੁੱਪ-ਚੁੱਪ ਰਹੀਦਾ,

ਨਾ ਐਵੇਂ ਰੋਈ ਦਾ,

ਨਾ ਐਵੇਂ ਹੱਸੀ ਦਾ।


18.

ਗੋਲੀ ਨਾਲ ਬੰਦੇ ਨੇ

ਬੰਦੇ ਬਹੁਤ ਮਾਰੇ ਨੇ,

ਪਰ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਤੂੰ 

ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ,

ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਮੁਲਕ

ਓਸ ਗੋਲੀ ਨੇ ਤਾਰੇ ਨੇ।


19.

ਹੱਡ-ਪੈਰ ਖੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ,

ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਰੋਂਦੇ ਸੀ,

ਬੜਾ ਔਖਾ ਸੀ ਜੀਣਾ,

ਸੁਫ਼ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਆਉਂਦੇ ਸੀ,

ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਤੇਰੀ, ਹੁਣ

ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ!


20.

ਅੰਗ ਪੈਰ ਚੱਲਣੋਂ ਹਟ ਗਏ,

ਸੂਰਤ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ,

ਐਸੇ ਕਈ ਕਮਰੇ ਕਾਇਨਾਤ ’ਚ,

ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੀ,

ਜੇ ਓਥੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਵੜ ਗਈ।