ਲੈ ਚੱਲ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੇ

ਲੈ ਚੱਲ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੇ,

ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੀਹਣੇ ਪੁੱਛਣਾ ਮਹਿਲਾਂ ਚ ਹਾਲ ਵੇ,

ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇਂ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮਾਪੇ ਛੱਡੇ,

ਚੱਤੋ ਪਹਿਰ ਰਹਿਣਾ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੀ ਖਿਆਲ ਵੇ,

ਲੈ ਚੱਲ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੇ....

ਕੰਨਾਂ ਚੋਂ ਮੈਂ ਲਾਏ ਕੋਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਚੋਂ ਲਾਏ ਬਿਛੂਐ,

ਗੇਰੂਏ ਮੈਂ ਪਾ ਲਏ ਤੇ ਰੱਖੇ ਲਾ ਕੇ ਲਾਲ ਵੇ,

ਲੈ ਚੱਲ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੇ....  

ਤਪ ਤੇਰਾ ਜਿਹੜਾ ਹੋਊ, ਜੱਪ ਤੇਰਾ ਜਿਹੜਾ ਹੋਊ,

ਨਹੀਓਂ ਪਾਉਂਦੀ ਵਿਘਨ ਕੋਈ ਰਖੂੰ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ,

ਲੈ ਚੱਲ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੇ....

ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਕਾਹਦੀ ਪਰਵਾਹ, ਡੰਗਾਂ ਦੀ ਕਾਹਦੀ ਪਰਵਾਹ,

ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਬਸ ਓਹਨੂੰ ਬੁਹਤ ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੇ,

ਲੈ ਚੱਲ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੇ....

ਏ ਮੇਰੀ ਸਰਜ਼ਮੀਨ ਤੇਰਾ ਇਹ ਹਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ

ਏ ਮੇਰੀ ਸਰਜ਼ਮੀਨ ਤੇਰਾ ਇਹ ਹਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ,

ਕਿੰਨੇ ਵਰੇ ਬੀਤੇ ਨੇ ਕਿਓਂ ਕੋਈ ਕਮਾਲ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਲੰਘ ਗਏ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨੇ ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਭ ਸੂਬੇ,

ਓ ਠਕਰਾਨੀਏ ਦੱਸ ਤੇਰਾ ਕਿੱਥੇ ਜਮਾਲ ਹੈ ਖੋਇਆ?

ਤੇਰਾ ਖੇਤਾਂ ਨੇ ਲਹਿਰਾ ਲਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਨਾਂ ਤੈਨੂੰ,

ਪਰ ਕਿਉਂ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਕਿਓਂ ਬੀਤੇ ਵਕਤ ਵੱਲ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖੀ ਜਾਣੇ ਆ?

ਕਿਓਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਨਵਾਂ ਤੈਥੋਂ ਪਾਲ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਨਾਮ ਬਣਾ ਰਹੇ ਨੇ,

ਕਿਓਂ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਰਗੋਬਿੰਦ, ਕਲਪਨਾ, ਕਪਾਨੀ ਦੀ ਹੈ,

ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕਿਓਂ ਨਵਾਂ ਐਲਾਨ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਓ ਪੁੱਤਰੋ ਮੇਰਿਓ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨੁਹਾਰ ਬਦਲੋ ਵੇ,

ਕਿਓਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਕਰਜ਼ੇ ਹੇਠ ਹੈਂ ਹਰ ਮਕਾਨ, ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ,

ਕਿਓਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕਮਾਈ ਦਾ ਖਿਆਲ ਨੀ ਹੋਇਆ,

ਮਾਯੂਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਉਮੀਦ ਖੋ ਰਹੀਆਂ ਜਵਾਨੀਆਂ,

ਕਿਓਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਮੌਸਮ ਟਾਲ ਨੀ ਹੋਇਆ?

ਚਲ ਉੱਠ ਹੁਣ ਤਾਂ ਓਹ ਜੰਮਣ ਵਾਲੀਏ ਮੇਰੀਏ ਮਾਏ,

ਦੇਖ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਲਾਲ ਹੈ ਹੋਇਆ!

ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਮਾਂ ਪਾਲ ਦੀ ਬੱਚੇ

ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਮਾਂ ਪਾਲ ਦੀ ਬੱਚੇ,

ਆਪਣਾ ਆਪ ਗਾਲ ਕੇ ਮਾਂ ਪਾਲ ਦੀ ਬੱਚੇ,

ਆਪ ਭਾਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਏ ਹਾਲ-ਓ-ਬੇਹਾਲ,

ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਬੱਚੇ,

ਨੇ ਬੜੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਨਾਲੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵੀ,

ਵਕਤ ਹਰ ਵਕਤ ਹੈ ਪਰ ਖਿਆਲ ਦੀ ਬੱਚੇ,

ਝਿੜਕਦੀ ਹੈ ਨਾਦਾਨੀ ਤੇ ਨਾਲੇ ਆਪ ਰੋਂਦੀ ਹੈ,

ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਤਰਾਸ਼ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਮਿਸਾਲ ਨੇ ਬੱਚੇ,

ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਵੀ ਆਖੇ ਤੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਸੋਚੇ,

ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਂਦੀ ਹੌਂਸਲੇ, ਬੜੇ ਕਮਾਲ ਨੇ ਬੱਚੇ,

ਕਈ ਵਾਰੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਇੱਕਲਿਆਂ ਨੇ,

ਫਿਰ ਵੀ ਰੱਖਦੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਚੇ!

ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਪਏ ਰੁਝੇਵੇਂ

ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਪਏ ਰੁਝੇਵੇਂ,

ਤੇਰਾ ਚੇਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ,

ਬੀਤਿਆ ਵਕਤ ਤੂਫ਼ਾਨ

ਖਿਆਲਾਂ ਚ ਨਹੀ ਉਠਾਉਂਦਾ,

ਉਲਝਣਾਂ  ਹੀ ਉਲਝਣਾਂ,

ਪਰੇਸ਼ਨਿਆਂ ਹੀ ਪਰਸ਼ੇਨਿਆਂ,

ਨਾ ਲੱਜਤ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ,

ਨਾ ਸ਼ੋਖ਼ੀ ਕੋਈ ਰਾਤ ਵਿੱਚ,

ਚਲ ਸ਼ਾਮਾਂ ਦੇ ਇੱਕਰਾਰ ਤੇ

ਚਿੱਤ ਹੋਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,

ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਪਏ ਰੁਝੇਵੇਂ...

ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੌਸਮ 

ਕਿਹੜੇ  ਚੱਲੀ ਜਾਂਦੇ ਬਾਹਰ,

ਕਦੋਂ ਆਈ ਪਤਝੜ

ਤੇ ਕਦੋਂ ਗਈ ਬਹਾਰ,

ਬੱਸ ਸੌਣ ਦੀ ਰੁੱਤੇ

ਸੁਫ਼ਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ,

ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਪਏ ਰੁਝੇਵੇਂ...

ਨਹੀਂ ਚੰਗੇ ਲੰਘਦੇ ਤਿਉਹਾਰ,

ਨਹੀਂ ਆਰਾਮ ਕੋਈ ਐਤਵਾਰ,

ਨਹੀਂ ਚੰਗੀ ਬੁਨਿਆਦ,

ਕੀ ਪਤਾ ਕਿੰਨੀ ਕੂ ਮੁਨਿਆਦ,

ਚਲ ਭੂਚਾਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ,

ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਪਏ ਰੁਝੇਵੇਂ...

ਯਾਦ

ਇੱਕ ਜਗਹ ਬਹਿਨਾ 

ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ

ਘੇਰ ਘੇਰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੁਰਿਆ 

ਫਿਰਦਾ ਰਹਿਨਾ

ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵੀ ਨੀ ਆਉਂਦੀ

ਤਬੀਅਤ ਵੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀ

ਛੱਡ, ਓ ਦਿਲ ਜਾਣੀਆਂ

 ਛੱਡ, ਓ ਦਿਲ ਜਾਣੀਆਂ,

ਆਪਣਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣਿਆਂ 

ਦੀਆਂ ਕਾਹਦੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ,

ਆਪਣੇ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਨੇ ਇਸੇ ਲਈ,

ਦੁੱਖ ਵੇਲੇ ਨਾਲ ਖੜ ਜਾਣ,

ਆਪਣੇ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਨੇ,

ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵੇਲੇ ਝੂਮਰ ਪਾਣ,

ਆਪਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣਿਆਂ

ਲਈ ਕਾਹਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ,

ਕਰਨੇ ਨੇ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਕੀ,

ਰੱਖਣਾ, ਕੀਤਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀ,

ਮੋੜਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ,

ਗੱਲਾਂ ਲੱਗਣ ਬੇਗਾਨੀਆਂ!

उनका आपस में मसला तो कुछ भी नहीं था

उनका आपस में मसला तो कुछ भी नहीं था,

कभी जमाना तो कभी घर से ताना आ गया,

देख लिए थे चलने से पहले ख़ाब इतने हसीन,

चले जो तो हक़ीक़तों से अफसाना टकरा गया,

कुछ मसरूफियतों ने घेर लिया रिफाकत को,

नाजुक चाहत पे ही वक़्त का निशाना आ गया,

और धीरे धीरे देरियां दूरी, दूरियाँ दरार बन गई,

अकीदत गई, अदावत सुनना सुनाना आ गया,

रोज की तरह आज भी हवा छु के निकली थी,

ताश के पत्तों सा हल्का आशियाना ढह गया,

चौदहवीं का चाँद जिससे दोनो बातें करते थे,

चौंक उठा देख के ये क्या दर्दमंदाना आ गया!